Wat een verfrissende start van het nieuwe kalenderjaar! Samen denken én doen om het nieuwe schoolplan voor te bereiden. Met elkaar een stap terugzetten om echt even goed stil te staan bij wat voor ons belangrijk is. Voor de meesten van ons een beetje wennen dat er naar onze mening gevraagd werd. Maar die delen we graag! Opmerkelijk vond ik de gezamenlijke behoefte om elkaar te ontmoeten. De oorspronkelijke betekenis van het werkwoord ‘ontmoeten’ is een spontaan treffen zonder vooraf opgelegde taak of verplichting. In de zakelijke wereld zou zo’n idee wellicht opgetrokken wenkbrauwen veroorzaken, maar in onze context is dat verlangen volkomen logisch.
Deze afbeelding is een visualisatie van ervaringen van leraren op deze school. Het is gebaseerd op gesprekken die ik de afgelopen maanden met ruim 50 collega’s heb gehad. Het komt erop neer dat we zo snel en zo hard zijn gegroeid de afgelopen jaren dat we elkaar een beetje zijn kwijtgeraakt. Nieuwe collega’s kwamen en gingen, het lerarentekort bleef maar oplopen en werkprocessen raakten versnipperd. Velen van ons trokken zich terug op ons veilige eiland in het klaslokaal waar we samen met leerlingen schuilden voor de interne storm. Alsof dat nog niet genoeg was, werden we verspreid over verschillende locaties. Geen wonder dat we geen tijd hadden elkaar te spreken, laat staan te zien. De waan van de dag slokte ons op waardoor we amper vooruit konden kijken. Door instabiele teams gingen goede ideeën verloren, werd onduidelijk wie wat deed en strandden we op de zandbank van verantwoordelijkheden. Maar daar lijkt nu verandering in te komen. Het wordt steeds duidelijker: we missen elkaar! En eindelijk voelen we de ruimte én wil om van ons eiland af te komen, elkaar op te zoeken en samen te ontdekken waarom we voor dit prachtige vak hebben gekozen.
Ik ben erg benieuwd hoe onze ontmoetingen eruit komen te zien en wat ze ons zullen brengen.
